Home > Blogs > Brand!

Brand!

14-05-2009

Tegen tienen zag de ochtend er nog normaal uit. Op de gang liepen mensen van de ene conferentiekamer naar de andere en spuugden kopieermachines met hoge snelheid rapporten uit. In het Amerikaans kantoor van de Nederlandstalige hoofdingenieur vond belangrijk overleg plaats in verband met de op handen zijnde lancering van een nieuw product.

Auteur: Tiziana Allings

 

Slechts het halfjaarlijkse bezoek van brandweerman Tom Tall van het Bureau voor Brandpreventie doorbrak de ochtendroutine. Tall nam zichzelf serieus. En zo hoort het ook als het om veiligheid gaat.

Nadat hij aftekende dat het sprinklersysteem niet alleen aanwezig was, maar bovendien volgens voorschrift functioneerde, checkte hij nooddeuren, brandkranen en ten slotte de draagbare brandblusapparaten. Vijftig in totaal, verdeeld over twee verdiepingen. Hoewel Tall bekend moet zijn geweest met de in vette letters geschreven waarschuwing dat het verboden is een brandblusapparaat het gebouw uit te nemen zonder een andere achter te laten, zag hij zich gedwongen deze regel om fysieke redenen iets om te buigen.

 

Het overleg was afgelopen en alle aanwezigen verdwenen met mappen onder de arm naar hun eigen kantoor. Iedereen, behalve professor Xiung, die in de naastgelegen koffiekamer een onduidelijk gebakje van Chinese origine in de broodrooster stopte. De Nederlandse ingenieur wiens deur nog open stond, zag de vlammen eerder dan de professor.

 

Elke werknemer van het internationale bedrijf is verplicht een jaarlijkse brandcursus te volgen. Iedereen weet dus hoe te handelen in geval een Chinees gebakje in rook opgaat. De ingenieur liep daarom in een rechte lijn naar de dichtstbijzijnde brandblusser. Althans, naar de plaats waar de blusser tot een half uur geleden nog hing. Hij keek naar links, naar rechts, maar nergens was een blusapparaat te bekennen. Van het kordate soort, trok hij met een ruk het snoer los, goot een pot versgezette koffie uit over de vlammen en kieperde het geheel de gootsteen in. Onorthodox, maar effectief.

 

Wat zich in de koffiekamer afspeelde, was nog te begrijpen. Maar waarom was er in het ganse gebouw geen blusser te bekennen? Buiten op het gras was het antwoord te vinden. Te midden van vijftig brandblussers, in vijf kaarsrechte rijen van tien, zat brandweer Tom. Het leek wel een klassefoto. Een ongebruikelijk beeld, en illegaal. Het lag echter niet binnen Tom's fysieke mogelijkheden om met zijn royale vierhonderd pond twee gangen door te lopen en een trap te beklimmen. Dus had hij een loopjongen gevraagd de blussers naar hem te brengen. En een stoel.

 

Terwijl Xiung binnen de verkoolde restanten van zijn lunch met rooster en al de prullenbak in veegde en de brandlucht langzaam wegtrok, controleerde buiten een tevreden Tall de laatste blusser.

 

Tiziana Alings is columniste, (eind)redacteur en voormalig hoofdredacteur van enkele tijdschriften. Alings emigreerde ruim veertien jaar geleden naar de VS. In haar columns beschrijft ze, het leven in het 'echte Amerika'.

image_pdf

Deel dit bericht via: