Home > Blogs > Niet te filmen

Niet te filmen

20-11-2017

Rob Poort_IMG_6733

Voor wie de klok luidt (For Whom the Bell Tolls) is de titel van een roman uit 1940, geschreven door Ernest Hemingway. Het boek speelt zich af in de Spaanse burgeroorlog en is gedeeltelijk autobiografisch.

Later volgde nog een film met destijds beroemde acteurs als Gary Cooper en Ingrid Bergman. De film heeft vele prijzen gewonnen en was ook nog eens een kassucces. Kortom: winst op alle fronten.

Huis voor Klokkenluiders functioneert niet

Dat succes blijkt helaas niet weggelegd voor de Nederlands werknemer die zich gedwongen voelt om wegens een misstand in zijn bedrijf de klok te luiden. Dat bleek onlangs toen kranten verschenen met koppen als: ‘Klokkenluidershuis functioneert niet’.

Even ter herinnering: het Huis voor Klokkenluiders werd na veel gedoe in het parlement en de niet-aflatende ijver van Tweede Kamerlid Ronald van Raak op 1 juli 2016 in het leven geroepen. Dankzij de Wet Huis voor klokkenluiders moet hen het lot bespaard blijven van Ad Bos (bouwfraude), Fred Spijkers (Defensie), Paul van Buitenen (EU), Paul Schaap (Kerncentrale Petten), Van Wulfen (Defensie) en nog vele andere klokkenluiders, bekende en onbekende. De meesten van hen zijn hun baan kwijt.

Van 800 meldingen worden er 15 mogelijk onderzocht

Het Huis voor Klokkenluiders werd op 1 juli 2016 opgericht en beoogt de plek te zijn waar klokkenluiders terecht kunnen voor advies en steun. Het voldoet kennelijk aan een grote behoefte, want zestien maanden na de oprichting heeft het meer dan 800 meldingen ontvangen. Daarvan zijn er zo’n dertig als onderzoekswaardig gekwalificeerd.

De helft daarvan werd op formele gronden niet-ontvankelijk verklaard, bijvoorbeeld omdat een rechter of toezichthouder zich al over de zaak had gebogen. Van de 800 meldingen blijven er dus 15 over die mogelijk nader worden onderzocht. Dat lijkt mij erg weinig. Dit zet veel klachten mogelijk weg als onterecht gedaan.

Tot nu toe is geen enkel onderzoek naar een gemelde misstand afgerond

 

Ook is tot nu toe geen enkel onderzoek naar een gemelde misstand afgerond. Paul Schaap, voorzitter van de Expertgroep Klokkenluiders, zei daarover –  terecht – dat het huis niet handelt naar de geest, maar naar de letter van de wet.

Bedrijven zien werknemers niet als volwassen partners

De totstandkoming van de Wet Huis voor klokkenluiders verliep uiterst moeizaam. Helaas laat ook de uitvoering de nodige voetangels en klemmen zien. Maar gelet op het aantal klachten speelt, denk ik, ook een rol dat veel bedrijven werknemers nog steeds niet als volwassen partners willen zien. Werknemers zijn ingehuurd om te werken.

Bij de wat grotere bedrijven mogen ze meepraten in een ondernemingsraad, waarmee mogelijke misstanden bespreekbaar te maken zijn. Dat voorrecht ontbreekt echter bij meer dan de helft van de werknemers: die werken in bedrijven met minder dan 50 werknemers, waar een dergelijk overlegorgaan niet verplicht is.

Ook vinden veel bedrijven dat het aan de kaak stellen of aanpakken van echt belangrijke zaken of misstanden vooral binnenskamers moet blijven. Klaag je te vaak over misstanden, dan is het eenvoudig een stok te vinden om de (blaffende) hond mee te slaan. Ofwel: ontslag ligt op de loer. Dat is eigenlijk te gek voor woorden. Of anders gezegd: niet te filmen!

Auteur: Rob Poort | Bureaupoort.nl

> TIP: Blijf bij met de ontwikkelingen, kom naar de Arbo Actualiteitendag.

image_pdf

Deel dit bericht via:


    Reageer

    Uw emailadres wordt niet gepubliceerd, velden met een * zijn verplicht.

    *

    Neem onderstaande anti-spam code over: