Home > Blogs > Veiligheid op zijn Amerikaans …

Veiligheid op zijn Amerikaans …

23-10-2017

spoorwegovergang USA_635033639

In mijn hoofd hoor ik hem nog nagalmen … de toeter. Wel eens een Amerikaanse trein horen loeien in de nacht? Een genot!

U weet wel, die Amtrak goederenreuzen met een sliert wagons van drie kilometer en vier stampende diesellocs ervoor. En op het dak een enorme hoorn, waarmee de machinist laat merken dat hij eraan komt. Een gevalletje akoestische veiligheid bij het naderen van een overweg.

Prachtig, maar als je dat de hele nacht hoort, pakweg ieder half uur, terwijl je in een matige motelkamer de slaap toch al slecht kunt vatten, gaat het op enig moment toch een beetje tegenstaan.

Aan veiligheidsseinen geen gebrek

Toen ik de volgende ochtend met mijn twee kompanen het motel in Aurora Colorado verliet, op weg naar de camperboer om ons mobiele huis voor vijf weken op te halen, kwamen we langs de bron van het nachtelijk geloei. Een overweg pal naast een wat chaotisch ogende kruising van twee stadshighways. Aan veiligheidsseinen geen gebrek. Grote waarschuwingsborden en knipperlichtinstallaties boven de weg, kruizen in de wegberm en een partij slagbomen om u tegen te zeggen. En Charlie!

Stoeltje, veiligheidshesje, veiligheidshelm

Ja, zo noem ik hem maar, want ik ken zijn echte naam niet. Charlie beantwoordde aan het beeld van de prototype-Amerikaan. Gezellig rond buikje, brede glimlach onder zijn snor, glimmend donkerbruin gelaat. Een zuidelijk type, leek mij. Misschien Alabama? Of Mississippi? Stem als een klok, tikkeltje rauw. Het type stem dat het zo goed doet in gospelkoren. Daar zat hij, in een nis tussen de hekken naast de overweg. Op een stoeltje, veiligheidshesje aan, veiligheidshelm op, en naast hem een formidabele koelbox vol flessen water, blikjes fris en een uitzinnige hoeveelheid belegde boterhammen.

Zwaarbewapende Don Quichot

Charlie, zo vermoedde ik, speelde ook een rol in de veiligheid bij die overweg. Zou hij bereid zijn een babbeltje te maken? Dat ging vanzelf, want toen hij ons zag naderen klonk al snel een hartelijk ‘Morning guys! How are ya?’ ‘No problem!’ Hij wilde wel wat vertellen.

De ‘City of Aurora’ betaalde hem om daar een groot deel van zijn werkdag door te brengen, als overwegwacht. Hij toonde het stopbord waarmee hij op de weg moest gaan staan bij het naderen van iedere trein. In vol ornaat. Met zijn hesje, zijn helm, zijn veiligheidsschoenen en zelfs werkhandschoenen. Tien stappen van zijn stoeltje naar het wegdek, vóór de gesloten slagbomen, tussen de rinkelende bellen en knipperende lichten. Als een zwaarbewapende Don Quichot een barrière vormend tussen de overweg en vier rijen ongeduldig ronkend en dampend stadsverkeer. Maar zichtbaar happy met zijn eervolle job.

Niet wat ‘overdone’?

“Ik knikte naar alle veiligheidsinstallaties met licht en geluid rond de overweg en op alle waarschuwingsborden en spoorbomen en memoreerde het gestage loeien van de treinhoorn als extra waarschuwingssignaal voor het verkeer. Ik vroeg hem of het niet wat ‘overdone’ was om dan ook nog de hele dag een overwegwacht met een stopbord bij die overweg neer te zetten. (Aan twee kanten uiteraard, want op de andere rijbaan stond ook zo’n mannetje met een stopbord).

Je hart ophalen op YouTube

“Ha!”, lachte Charlie smalend. “Leer mij de weggebruiker kennen! Ze leren het nooit!” Dat zinnetje sprak boekdelen. Waarschijnlijk was in de loop der jaren op die plek heel wat glanzend blik en chroom tot moderne kunst vermalen. Trouwens, wie wil weten wat er gebeurt als een monstrueuze Amerikaanse truck-opleggercombinatie met zijn achterkant op een overweg blijft staan, terwijl er een big American train full speed komt aan denderen, kan op YouTube zijn hart ophalen. Van harte aanbevolen!

Tijd voor actie. De lampen knipperen en de bellen rinkelen. Op zijn Amerikaans, alsof iemand met een pollepel keihard op een wok aan het rammen is. De bomen gaan toe en Charlie verheft zich van zijn troon. De werkhandschoenen gaan aan, het stopbord wordt ter hand genomen en hij neemt zijn plaats in op het wegdek.

Stapje terug, sir

Ondertussen houdt hij ook oog voor de drie Nederlandse wandelaars bij de gesloten slagboom. “Stapje terug, sir! Niet te dicht bij de slagboom, je weet maar nooit! En pas op als u achteruit stapt. De tegels liggen ongelijk!” Het werd mij duidelijk, Charlie was een patriot! Een icoon voor de Amerikaanse veiligheidscultuur! Met als levensmissie het leveren van een bijdrage aan de veiligheid van de burger! En hulde voor de City of Aurora, die met deze robuuste maatregelen rond de overweg aangaf de veiligheid van zijn burgers heel serieus te nemen en niets aan het toeval over te laten.

Veiligheid vóór alles!

Later tijdens de onvergetelijke vakantiereis door de midwest moest ik nog regelmatig aan Charlie denken. In Yellowstone bijvoorbeeld. En in Bryce Canyon en bij de Grand Canyon. We maakten heel wat fotostops bij scenic overview points langs de weg. Waar peilloze diepten van de parkeerplaats werden gescheiden met stevige muren, hekwerken met prikkeldraad en aanvullende waarschuwingsborden. Om degenen die toch over die muren en hekken wilden klauteren op andere gedachten te brengen. Veiligheid vóór alles!

Veiligheid op zijn Amerikaans

Totdat we op plekken kwamen waar je helemaal tot het randje kon lopen, om vervolgens een kilometer in de diepte te turen. Geen muurtje te zien, geen hek en zelfs geen waarschuwingsbord. Dat getuigt toch van grenzeloos vertrouwen in de eigen verantwoordelijkheid van de bezoekers! Veiligheidsmanagement in de nationale parken wordt kennelijk toch anders gewogen dan bij een overweg in een voorstand van Denver. Toen ik, voorzichtig voorover leunend, op dertig centimeter van een canyonrand, mijn camera liet klikken om de Colorado in de diepte te fotograferen, was het net of ik in gedachten de stem van Charlie hoorde: “Stapje terug,sir! En pas op voor de boomwortels!”

Tja, verantwoordelijkheid en veiligheid op zijn Amerikaans. Een beetje vreemd, maar wel leerzaam …

Rob Jastrzebski | freelance journalist in de sector veiligheid en crisisbeheersing

 

> Meer over spoorwegveiligheid in de Praktijkgids Arbeidsveiligheid.

image_pdf

Deel dit bericht via:


    Reageer

    Uw emailadres wordt niet gepubliceerd, velden met een * zijn verplicht.

    *

    Neem onderstaande anti-spam code over: